در فلق بود که پرسیدسوار،

آسمان مکثی کرد.

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت

 به تاریکی شن ها بخشید،

وبه انگشت نشان داد سپیداری، وگفت:

نرسیده به درخت ،

کوچه باغی ست که از خواب خدا سبزتر است

ودر آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی ست.

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد،

پس بسمت گل تنهایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواوره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

وترا ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا،خش خشی می شنوی:

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا،جوجه بردارد از لانه ی نور

واز او می پرسی

خانه ی دوست کجا ست؟

 "سهراب سپهری"